Rozdzielczość obrazu powinna wynosić 300 ppi, co jest standardem zapewniającym dobrą jakość wydruku. Minimalna akceptowalna wartość to 250 ppi — poniżej tej wartości obraz może stać się rozmyty lub pikselowaty. Oznacza to, że na każdy cal długości obrazu w rzeczywistym rozmiarze wydruku powinno przypadać odpowiednio dużo pikseli, by zachować ostrość i detale. Mówimy tu o skali 1:1, czyli o faktycznym wymiarze, w którym obraz będzie drukowany — nie jest to więc rozdzielczość samego pliku w komputerze, ale liczba pikseli przypadająca na cal fizycznego wydruku. PPI, czyli pixels per inch (piksele na cal), to jednostka określająca, ile pikseli mieści się na jednym calu obrazu cyfrowego. Im wyższa wartość PPI, tym obraz jest bardziej szczegółowy i wyraźny — zarówno na ekranie, jak i na wydruku. PPI dotyczy więc rozdzielczości obrazu cyfrowego przed drukiem i mówi o tym, jak dużo informacji graficznych jest zawartych w obrazie na określonej powierzchni. Z kolei DPI, czyli dots per inch (punkty na cal), odnosi się do procesu drukowania. Określa, ile punktów tuszu lub toneru drukarka nanosi na każdy cal papieru podczas drukowania. Wyższe DPI oznacza większą gęstość punktów, co przekłada się na bardziej szczegółowy, gładki i wyraźny wydruk. DPI jest więc parametrem fizycznym i technicznym związanym bezpośrednio z jakością drukarki oraz sposobem nanoszenia atramentu na papier. W skrócie: PPI dotyczy jakości i rozdzielczości obrazu cyfrowego, a DPI opisuje precyzję i gęstość nanoszonych punktów podczas drukowania. Choć w praktyce terminy te bywają używane zamiennie, technicznie oznaczają różne rzeczy na różnych etapach produkcji obrazu.
Tryb kolorów powinien być ustawiony na CMYK, ponieważ jest to standardowy tryb stosowany w druku profesjonalnym. CMYK to skrót od czterech kolorów: Cyan (błękitny), Magenta (purpurowy), Yellow (żółty) i Key (czarny), które łącznie tworzą pełną gamę barw na wydrukach. W przeciwieństwie do RGB, który jest trybem przeznaczonym dla wyświetlaczy (monitorów, telefonów, telewizorów), CMYK odpowiada rzeczywistemu procesowi nakładania toneru lub tuszy na papier. Korzystanie z RGB do przygotowania plików do druku może prowadzić do nieprzewidywalnych różnic kolorystycznych, ponieważ przestrzeń barwowa RGB jest szersza i niektóre kolory nie mogą być dokładnie odwzorowane w druku.
Profil kolorystyczny FOGRA39 (znany też jako ISO Coated v2) to powszechnie akceptowany standard w poligrafii, który definiuje sposób odwzorowania kolorów w procesie druku cyfrowego i offsetowego. Dzięki zastosowaniu tego profilu masz pewność, że kolory na wydruku będą możliwie jak najbardziej zbliżone do tych, które widzisz na monitorze — pod warunkiem, że plik jest poprawnie przygotowany i monitor jest właściwie skalibrowany. Profil ten uwzględnia specyfikę papieru powlekanego i procesów drukarskich, co pomaga w zachowaniu spójności i przewidywalności kolorów. Stosowanie właściwego trybu kolorów i profilu kolorystycznego to kluczowy krok w przygotowaniu plików do druku, który minimalizuje ryzyko rozbieżności i pozwala uzyskać estetyczny, profesjonalny efekt końcowy. Dzięki temu kolory na gotowym produkcie będą właściwie odwzorowane. Należy unikać plików przygotowanych w trybie RGB, ponieważ jest on przeznaczony do wyświetlania na ekranach, a nie do druku. Pliki RGB mogą powodować niezgodności kolorystyczne, gdyż nie wszystkie kolory widoczne na monitorze da się wiernie odwzorować w druku CMYK. Dlatego korzystanie z RGB często prowadzi do różnic między tym, co widzisz na ekranie, a finalnym wydrukiem.
Również niska rozdzielczość plików jest problematyczna — obraz o niewystarczającej liczbie pikseli na cal (poniżej 250 ppi) może stać się rozmyty, pikselowany lub pozbawiony szczegółów na wydruku. To skutkuje pogorszeniem jakości i mniej profesjonalnym wyglądem materiałów drukowanych.
Unikaj także profili kolorystycznych takich jak sRGB lub Adobe RGB, które są dedykowane do użytku ekranowego, a nie do druku. Te profile mają inną przestrzeń barwową niż CMYK, co może prowadzić do zniekształceń i przesunięć kolorów podczas konwersji na tryb drukarski - za co my (drukarnia) nie bierzemy odpowiedzialności, w przypadku otrzymania takich plików do druku.
Kolejnym aspektem jest unikanie plików z zastosowaną stratną kompresją, np. wysoką kompresją JPEG, która zmniejsza rozmiar pliku kosztem jakości. Straty wynikające z kompresji objawiają się artefaktami, zniekształceniami i utratą detali, co negatywnie wpływa na ostrość i wyrazistość wydruku.
Formaty plików umieszczone w PDFie do druku to TIFF bez kompresji, PSD, JPG z minimalną kompresją oraz PNG, pod warunkiem, że plik jest w trybie CMYK.
